Daar sta je dan.

Voordat je begint met lezen, wil ik je graag vertellen wat ik op dit moment aanheb. Niet op een vreemde manier, maar omdat - lees maar gewoon.

Ik heb namelijk aan: een t-shirt, een flanellen (i wish, ik bedoel een luchtige) broek met zomerse print, en teenslippers. Belangrijk te vermelden dat het acht uur 's avonds is en ik net thuiskom van een wandeling. Wonderlijk, aangezien ik vorige week mijn verwarming nog op 5 (op één na hoogste stand) had staan. Ook wil ik graag onderstaande foto delen, zo zag het er hier vandaag uit. Misschien niet heel interessant voor de lezers uit Engeland en Nederland die hetzelfde weer genieten (tropisch, niet?!), maar als ik mijn Blogger-statistieken moet geloven bevinden drie van mijn lezers zich in Rusland, en één in Scandinavië, waar het vast een stuk kouder is. Dat je het weet.

Het leven gaat hier ondertussen kalmpjes verder. Het is nu eind april en de 'laatste keren' blijven zich opstapelen. Laatste college van knappe professor Màààhk: check; laatste college van mijn leraar voor Magazines die echt te cool voor woorden was (want ooit Beyoncé heeft geïnterviewd. Ik ken iemand die ooit Beyoncé heeft geïnterviewd. Hoe heet dat ook alweer- just one handshake away from? Ik, dus):check; laatste keer werkgroep vrijdag om negen uur: dubbelcheck.

Op het moment van schrijven zit ik aan de keukentafel, en mijn uitzicht bestaat uit een bos bloemen, een stapel tijdschriften zo hoog als een hobbit, Sarah met een vragende blik op haar gezicht, want nadenkend over wat ze bij haar gepofte aardappel kan bereiden, en Annie die met een heel scherp mes helemaal in haar sas groenten aan het hakken en in pannen aan het roeren is, synchroon met Jamie (Oliver), die haar vanaf haar laptop zinnen toe roept als 'this looks sooo pretty, just have a li'l taste YEAHH YUM this makes me so happy!' en Annie praat (onbewust?) tegen hem terug: 'you're damn right, James. That's how we roll'. 
Ik ben ondertussen email-adressen aan het invoeren in Excel voor een evenement dat ik deze week samen met medestudenten heb georganiseerd (we voeren campagne voor Intern Aware). Ik hoef deze week niet met een pollepel te zwaaien of met een schort voor een kip te plukken, want ik heb deze week de beste regeling ooit getroffen: Annie kookt voor mij.

Nu, voordat je denkt 'Waaaatt??? Belachelijk ik heb altijd al geweten dat ze andere mensen voor haar koets spant maar dit slaat alles waar haalt ze het lef vandaan': dat is allemaal waar. Ik voeg daar wel graag aan toe dat Annie graag kookt, ik deze week te lui druk ben met het evenement, en ze zelf te pas en te onpas verkondigt dat ze met liefde voor mij kookt. Dus dit is een mooi voorbeeld van een, what I call, win-winsituatie.

Ready Steady #1: Burgers! Morgen bolognese op het menu JAM

Ben daarnaast bezig met een blogpost over het bezoek van mijn ouders, maar die update is nog onderhevig aan een rode pen want een mens kan ook te veel delen, en druk met online winkelen de voorbereidingen voor de komende tentamens, maar gelukkig ben ik niet alleen. Annie en Sarah zijn alles wat ik nodig heb (op een niet-lesbische manier) als ik behoefte heb aan flauwe woordgrappen/Harry Potter-trivia/flauwe Harry Potter woordgrappen.

Hoe fijn dit allemaal ook is, sinds kort valt er heel af en toe een schaduw over mijn verder zonnige bestaan. Nog geen uur geleden zaten we samen in de bus, terug van een snelle trip naar mega-winkelcentrum Brent Cross, want soms moet je gewoon even een winkel binnenstappen, en voor ik het kon tegenhouden schoot de gedachte door mijn hoofd: '..bijna. Bijna het einde. Nog maar iets meer dan twee maanden...'.
Terug in Fort B05 opende ik mijn kamerdeur om een brief die onder mijn deur was geschoven te vinden. Een memo van de universiteit dat ik mijn kamer over negen weken moet verlaten en dat ze komen controleren of ik mijn badkamertegels wel heb schoongehouden tijdens mijn verblijf (...).

Daar stond ik dan, de brief in een prop in de prullenbak en een metaforische prop in mijn keel.
De dag die ik ongeveer wel onvermijdelijk wist dat zou te lopen te komen is bijna hier.

TK MAXX costs less

Slechts tweeënhalve week later en zoveel gebeurd alweer. Ik houd het bijna niet meer bij. Schotland was totes amazeballs en na thuiskomst had ik een luttele drie dagen om bij te komen voordat mijn ouders hier kwamen om te controleren of ik inderdaad wel twee porties groente en fruit per dag eet. Nee, dat is flauw. Ik was heel blij dat ze er waren; nu kon ik eindelijk naar Wicked! Ik heb hen een paar uur geleden uit gezwaaid na vier dagen groente en fruit eten (en véééél meer) en lig nu dus uitgeteld in bed. Sorry alvast voor eventuele typvouten...

SCHOTLAND

Zoals ik al zei: fantastisch. De helft van de foto's moet nog ontwikkeld worden want gemaakt met analoge camera's, maar hier alvast een voorproefje. Bereid je voor op heel veel foto's van S.L.A. van de achterkant.

GLASGOW

bleek een goede stad om te beginnen. Het centrum was leuk (TK MAXX thank you very much - als je nog niet weet wat dat is, ik ben zo vriendelijk geweest om een link te plaatsen. Gewoon klikken.) en de necropolis heerlijk macaber. Tussen de koopjesjacht en het dansen op graven gelijk maar wat musea (4) en een kathedraal meegepakt. 

*********************************************************************************

EDINBURGH 

was feeeenomenaal. Twee minuten na aankomst hoorde je Marlies al 'ohhhhhh my god can I live here??' en de rest sloot zich daar gauw bij aan (al heb ik geen TK MAXX gezien maar ik denk wel dat ze die daar ook hebben). Ultieme hoogtepunt was natuurlijk The Elephant House, het café waar JK de eerste boeken schreef. Het Mekka voor de hardcore-fans onder ons (voor die mensen kan ik ook een boek aanraden: alleenklikkenalsjeeenechtenerdbent: onderwerpen uit de laatste gesprekken tussen mij en Annie zijn onder andere kritieken van feministen op JK (waarom die initialen, JK - mag niemand weten dat je een vrouw bent?), Fred & George als hofnarren (!) en namensymboliek. Oh sorry, verveel ik je? Ik ga verder) en ik heb een uur op de wc doorgebracht. Vanwege de schrijfselen op de muur, voor de duidelijkheid.

Redelijke score voor cultuur: musea (5), kathedraal (0,5 - twee keer van de buitenkant gezien), kasteel (1), berg  beklommen (1), wandelingen met gids (2), tijdens welke ik beide keren de vrijwilliger van de groep was. Bij wandeling 1 (spooktocht) werd ik uitgekozen door de gothic gids om als eerste een donkere kamer in te gaan, alleen maar omdat ik nerveus '...both?!' grapte op de vraag wie er bang in het donker was dan wel claustrofobie had. Tip: geen slimme grapjes maken als je binnen gehoorsafstand van de gids staat. Mijn tweede vrijwilligersavontuur was een stuk lichter, gelukkig. We volgden een stadswandeling onder leiding van Adorable Andy (adorable door ons toegevoegd) door de oude stad en toen ik even afgeleid was- ik bedoel een standbeeld nader inspecteerde, duwde Annoying Annie mij gauw naar voren toen Andy blijkbaar om een vrijwilliger vroeg. Dankjewel, Annie. Oprecht! Want van dichtbij bleek hij nog adorabler. 

Favoriete grap muahaha (tien punten voor de eerste die weet uit welk boek!)

Ik deed erg mijn best 

*********************************************************************************

INVERNESS

was prachtig. Onze reis kwam bijna aan een einde en we hadden na een week op dezelfde kamer slapen genoeg aan een half woord. Ik zou een boek kunnen vullen met alle quotes en woordgrapjes maar voor nu is het voldoende om te zeggen dat we érg grappig waren. Je had erbij moeten zijn. Over Inverness ga ik niet te veel zeggen (ze hadden een TK MAXX!!!) maar wel nog meer foto's van L.A.S. van de achterkant laten zien.

Zoals ik al zei - je had erbij moeten zijn...

*********************************************************************************

Als afsluiter even een schattige foto van mijn ouders. Zij krijgen een aparte post want deze is al weer veel te lang.

 

Ze wilden graag een keer met de bus, wat ik natuurlijk wel kon regelen. Kijk eens hoe blij ze zijn met hun plek, vooraan bovenin, zo toeristisch! Te schattig.

Zonnebril mama: eigendom ondergetekende. TK MAXX, Oscar de la Renta, thank you very much

Ben geneigd een heel flauw grapje te maken over 'groen' en 'jaloezie' maar dat is te makkelijk

Dit leek me wel weer genoeg. Als toegift een nummer over TK MAXX. Of nou ja, niet echt maar hij zingt er wel over. En, laten we eerlijk zijn, niemand weet waar dit nummer echt over gaat. 

X Marthe

On The Road

Ik ga naar Schotland en neem mee ...

Allereerst tien paar sokken want het is er maar een paar graden boven nul. Verder had ik graag twee handschoenen meegenomen in plaats van alleen de linker, maar blijkbaar bezit ik over de gave om spullen kwijt te raken op 10 vierkante meter (oh rechterhandschoen, where art thou?!). Misschien heeft mijn moeder dan toch gelijk, en moet iets wat ik niet kwijt kan raken nog uitgevonden worden. Verder neem ik mee: warme kleding, veel eten voor in de busreizen, een camera die ik op dit moment met één hand in de lader probeer te stoppen terwijl ik verder typ, drie artikelen voor een opdracht die ik "echt door ga lezen in de bus" en verder he-le-maal niks. Ik ga niet doen alsof ik het hier heel druk heb en toe ben aan vakantie, maar het leven gaat hier erg snel en de dagen vliegen om, dus ik kijk uit naar een lange week het hoge noorden verkennen en zien wat de dag ons brengt. Hoewel Marlies, Annie, Sarah en ik natuurlijk al lang een uitgebreide to-do-list hebben gemaakt en elke dag al volgepland hebben (naar het café waar JK Rowling HP schreef; het monster van Loch Ness ontdekken en rijk worden; een niet al te hoge berg beklimmen, uitgaan in Glasgow; een Maeve Binchy-waardige romance met een Schots erfgenaam meemaken; Annemieks familieclan bezoeken) - maar het gaat om het idee. En anders heb ik de busreizen nog om even te ontspannen. Oh nee, dan ben ik artikelen aan het lezen...

Bestemmingen: Glasgow - Edinburgh - Inverness 

Geen idee waar dit is maar volgens Google ergens in Schotland. 

X Marthe

Kiss Me Kate

Gegroet mijn geliefde lezers,

Eens even zien, waar heb ik jullie de vorige keer achtergelaten? Ah, ik zie het al. Op mijn verjaardag. Jemig wat een eeuwigheid geleden alweer. Maar niet getreurd - ik zal jullie weer helemaal op de hoogte brengen!

Als eerste nog even een verslag van Vincents bezoek. Na een rustige donderdagavond waarop Vin heerlijk kon bitchen over mijn 'gevangenis' van een kamer begonnen we aan een wat minder rustige vrijdag. Nadat ik eerst nog van negen tot tien een werkgroep had bijgewoond omdat ik niet wilde spijbelen (ik ben echt te un-cool voor woorden, ik weet het) vertrokken we per metro richting West Londen om Hugh Grant te spotten in Notting Hill. Geen Hugh of Julia gespot, wel heerlijk geluncht in een cafeetje met werkelijk de sloomste serveerder OOIT. Wat voor ons, twee doorgewinterde horeca-buffels, pijnlijk was om aan te zien. Maar daar zeurden we uiteraard niet over. Althans, niet in het Engels.

Verder hebben we gewandeld door Bayswater, heeft Vin in zijn eentje héél Oxford Street afgelopen (dat is ver. Heel. Ver.) want ik wilde mijn college niet skippen - jaaaa ik weet het. Un-cool -, heeft Vin een heerlijk maal bereid voor de meiden van B5, hebben we sexy danspasjes vertoond in een gaybar, vonden we een basement vintage market op Brick Lane, hebben we door de halve City gelopen op zoek naar de Tower Bridge, alwaar we ongeveer 50 nieuwe 'profielfoto's' hebben gemaakt, waren we op hetzelfde moment als Rihanna en Cara Delevingne in SoHo, hebben we net gedaan alsof we bij de London Fashion Week mensen hoorden, zijn we Tate Modern in geweest voor een kop sterke koffie met uitzicht, hebben we een hamburger gegeten op de Burrough Market, en hebben we zondagavond heer-lijk Sex and the City gekeken onder luid commentaar van Vin en een confronterend accurate nasynchronisatie van mijn kant.

Het eindresultaat van dit weekend was een handvol nieuwe flauwe grapjes over dronken slakken en kennis over de gayscene hier in Engeland (geen zorgen mam, ik ga er niet meer heen). Maandagmiddag ging de slak weer naar huis en was ik weer alleen.

 Richard Curtis had ook een heel interessant scenario over ons kunnen schrijven, lijkt mij zo. 

M: 'Kijk, Vin, wat prachtig al die moderne kunst in Tate Modern. Wat zou de kunstenaar bedoeld hebben met die vijf grote canvasdoeken die helemaal rood geschilderd zijn? Alle vijf? Helemaal rood?'

V: 'Hmhm, schat. Ja, prachtig. Kijk nou eens in die camera wil je ik probeer een nieuwe profielfoto te maken'

 Onze effortless coole nieuwe 'oh ja dit was toen ik in Londen was toevallig' profielfoto's

Sommigen van jullie weten misschien dat ik heel erg fan ben van Sarah-Jessica Parker, maar je gelooft niet hoe hard ik hier om heb moeten lachen. Héél.

En toen was het mijn verjaardag, blah blah di blah. Paar dagen doorspoelen tot zaterdag 2 maart. Toen ben ik namelijk stiekem naar Nederland gevlogen om mijn vader (en moeder) te verrassen voor zijn verjaardagsetentje omdat hij alweer 60 jaar oud is geworden. De vlucht was verschrikkelijk vroeg, en gelukkig had ik geen internet op het vliegveld, anders was ik gek geworden van de emailtjes van mijn zus: 'kleine leef je nog?? haal je het vliegtuig? laat even weten als je instapt!!'. Alles ging goed uiteraard, want de missie was al weken van te voren gepland. Max had me zelfs een karaoke versie van het lied dat we voor mijn vader zouden zingen gestuurd, dat hij zelf had inspeeld en -gezongen (nogmaals, sorry huisgenoten...) Volledig volgens plans stapte ik zaterdagochtend negen uur Nederlandse tijd fris & high van een overdosis cafeïne Eindhoven Airport uit. Regelrecht de armen van Clara in, die mij heel lief gezelschap hield tijdens de lange treinreis van Eindhoven naar Zwolle. Ik was blij om eindelijk tegen iemand te kunnen praten, na een lange nacht alleen maar beleefdheden te hebben uitgewisseld met koffieverkopers en een snauw naar de douane die, serieus waar, ontzettend onbeleefd was. Ik snap dat vier uur 's ochtends vroeg is maar dat is geen reden om 'CARDIGAN! NECKLACE! C'MON HURRY UP!!! AND DON'T LEAVE YOUR SHOES ON!!' tegen me te gillen, vooral als er niemand achter mij in de rij staat? Dus misschien keek ik hem boos aan en zei ik iets brutaals terug. Het werkte wel, want mijn koffer werd voor de verandering niet gecontroleerd op verboden potten lemon curd. De treinreis was dus zo voorbij, wel raar om eventjes op Utrecht Centraal te lopen zonder het station uit te gaan. Ook vreemd dat er maar twee Starbucks waren. Dat was in Londen wel anders geweest..

De rest van het weekend bracht ik door met mijn verrukte ouders, lieve oma en zaterdagavond stal ik de show tijdens het diner ter ere van mijn vader. Ik ben blij dat Max, Emma en ik deze geheime missie bedacht hadden, want de hele familie scheen me gewoon verwacht te hebben. 'Oh ja, leuk dat je er bent! Maar dat wist ik wel hoor, ik zei al tegen X ik zei die Marthe die komt natuurlijk wel'. Gelukkig waren mijn ouders naïever, ze trapten zelfs in mijn zielige 'oh neee pap nu mis ik je verjaardag en al dat lekkere eten ik ben zo zielig'-Skype act. Hehe.

Zondagavond kwamen Marieke en Maren nog even langs voor een heel korte en drukke bijpraatsessie vol met kreten als 'niiiiiiiiiiiiet!!!' en 'neeeeeee dat méén je niet?!' en 'waaaaaat?!? wanneeer??' en 'met wíe zeg je?? niiiiiiiiiiiiiiieeett aaahhhhahaha!'. Fijn om hen allebei even fijn te kunnen knijpen, vooral Maren die ik voor het laatst had gezien op Schiphol toen zij richting Istanbul vertrok. 

Maandagavond was het feest alweer voorbij, en na een snelle ontmoeting met Vincent in het park, een kop thee bij mijn oom en tante en een kopstoot-knuffel van mijn te schattige achterneefje, zaten mijn ouders en ik weer in de auto. Net als in januari, toen ik na drie hele weken pas weer richting Londen vertrok. Net als toen zat mijn koffer vol met hagelslag, lieve schenkingen Engels geld van familie en buren en kleren die ik de keren daarvoor niet mee kon krijgen. Maandagavond weer opgewacht door mijn trouwe vriendin Annie, voor wie mijn moeder nog een Pickwick caramelized apple in mijn koffer had gestopt. Ze heeft er onderhand al meer dan de lokale Albert Heijn. 

 Goedemorgen Nederland

Links: speech van mijn vaders beste vriend & songtekst van onze uitvoering van Hemingway. Rechts: papa blij als een kind met toetje waar vuurwerk uit komt. 

En toeeeennn kwam Emma!!! Voor ongeveer vijf dagen op mijn kleine kamertje in deze immense stad vertoeven, wat een vakantie! Het is ongelooflijk hoe veel activiteiten we in die paar dagen hebben kunnen proppen, en ik zal ze hier niet allemaal neerpennen. Een paar hoogtepunten:

Winkelen op Regent Street, Oxford Street, SoHo, TK Maxx (waar Kate komt), Oxford Street again, Notthing Hill, Kings Road, en eigenlijk overal waar Office zat (een schoenenwinkel) of een winkel waar Kate wel eens voet in gezet zou kunnen hebben. Met als hoogtepunt een broek passen in Whistles waar Kate ook altijd komt. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

 V&A Hall op vrijdagavond, zéér cultureel chic verantwoord. En gelukkig hadden ze fijne banken want we hadden de hele dag gelopen

 Saatchi Gallery

 Eten op straat in Notting Hill

Vintage markt afstruinen in Notting Hill

Naar de bioscoop

Camden Markets

Regents Canal aflopen

Door Hyde Park struinen

Afternoon Tea @ Harrods

Met een dubbeldekker bus, bovenin vóóraan zitten !!! Cool!!

Crêpes eten bij Ellie

Universiteit en campus bekijken

Quiche van M&S eten met wijn en series (Very BJ)

en, als letterlijke en figuurlijke hoogtepunt: Lunch bij Duck & Waffle (klik voor de site). Als cadeau voor mijn 21e verjaardag trakeerden Emma en Ralf me op de aller sjiekste lunch die ik ooit heb gehad. Mijn nek doet nog pijn van het omdraaien op zoek naar verdwaalde celebrities. Vond het best spannend, ik was nog nooit ergens geweest met een dress code ('smart casual') maar Emma liep voorop en straalde een casual smartness uit met een nieuw colbert en geföhnd haar. Ik drukte snel mijn door de regen pluizig geworden krullen plat en zag pas toen ik mijn jas uitdeed dat er een vlek op de mouw van mijn jasje zat. Maar we waren binnen! Spannendste gedeelte zat erop. 

De lunch was heerlijk en we hadden erg volwassen en wijze gesprekken, lichtelijk high nog van de adrenaline   stoot door de snelle liftreis van 0 tot 40 verdiepingen in 24 seconden. 

Waar ik natuurlijk een filmpje van moest maken:

Een Echte Birkin

Onze lucky charrrms

Regents Canal

 

Heeeeeeeeeeeelemaal boven in zit het restaurant

 V&A Halls 

 Volgende keer gaan we so-wie-so deze tour doen 

 Ach ja. Het is geen Duck & Waffle maar Afternoon Tea in Harrods moet ook kunnen, zeg ik altijd maar

Interessante olie-installatie in Saatchi Gallery (Kate's kapper zat om de hoek, trouwens)

En toen was ik weer alleen.

X Marthe