heb haast geen tijd voor een titel

Drie dagen geleden zwaaide ik mijn laatste bezoeker uit. Ik heb dit jaar maar liefst zeven keer bezoek gehad van lieve vrienden en familie. Ninke sloot het rijtje af en was nog nooit in Londen geweest, dus zette ik voor de laatste keer mijn reisgids-stem op voor nog een groet aan Ben, BP, wat parken en natuurlijk M&M World. 

London Eyyyye

Big Beeeennnnn

Haha

St. James's Park! Blijft mooi

Pino op d'r best: 'ja zal wel, dat Bucking Palace. Ik wil een KOEKJE'

Hoogtepunt

Hoewel, betwistbaar. Dit staat ook hoog op de lijst

......

Nadat ik Ninke om half zeven op het vertrekpunt heb uitgezwaaid, besloot ik dat ik er nog geen genoeg van had en trok, na een paar uurtjes slaap, weer stevige schoenen aan om op mijn favoriete dag in Londen onbekend terrein te verkennen. Wie denkt dat het in Londen 24/7 doorgaat, moet maar eens op zondag door het oosten lopen. He-le-maal verlaten. 

De afgelopen drie dagen heb ik als een wervelwind door de stad gerend en bijna de helft van mijn lijstje af kunnen strepen,  maar daarover morgen een nieuwe post. Annie klopte één seconde geleden namelijk op mijn deur om te vragen of ik klaar ben; we 'moeten' naar Primark want ze heeft zomerkleren nodig voor in Marokko, waar ze volgende week naartoe gaat. Oh, blijkbaar doe ik er te lang over, vanaf de andere kant van de deur klinkt een 'GET IN LOSER, WE'RE GOING SHOPPING'

Toedels XX

Brother and Sister

Donderdagochtend, twintig minuten over elf. Twintig minuten geleden zou de bus vanaf het vliegveld mijn broertje afleveren op de plek waar ik al een half uur aan het wachten was. Ik had al vijf bussen zien komen en gaan, maar geen spoor van mijn broertje.
 'Nee, hè,' dacht ik, 'hij zit natuurlijk in de verkeerde bus. Of hij is bij de verkeerde halte uitgestapt. Ik bel he-'TRIIIIINNG. Mijn telefoon was me voor.
'YooooooometMax.'
'...?'
'Ik ben er al!'
'Waar ben je al?'
'Op, hoe-heet-dat, Golders Green!'
'Nee, ik ben daar! Maar ik zie je niet! Waar ben je uitgestapt?'
'Bij Golders Green!'
'Hè?! Wat zie je dan? Waarom zie ik je niet? Het metro-station, hè, ben je wel bij de goede halte uitgestapt?'
'Ja, die man zei 'Golders Green' en toen stapte ik uit.'
'Oké, dat zal wel. Loop maar naar het metrostation, ik sta daar te wachten.'

Ik loop wat heen en weer vanaf mijn plek, maar de af-en-aan rijdende rode dubbeldekkers beperken mijn uitzicht. Ik sta drie minuten voor de ingang van het station te wachten, loop dan weer terug naar mijn oude plek bij de bushalte.

Half twaalf. Ja, hoor. Hij is natuurlijk op de verkeerde plek uitgestapt. Wat een idioot- hoe makkelijk kan het zijn: Stap. Uit. Bij. Golders. Green. Ik bel hem maar weer. 
'MetMaxLigtenberg'
'Ja, waar ben je nou? Ik zie je nog steeds niet!'
'Eh, ik sta al bijna tien minuten recht voor de ingang van het metrostation. Bij die poortjes enzo.'
'..oh. Wacht, er staat even een bus voor. Maar hoe ku-'
En dan, als de bus weg rijdt, zie ik mijn broertje. Telefoon in een hand, koffertje met wieltjes als een ervaren reiziger in de andere. Mijn irritatie smelt als sneeuw voor de zon als ik mijn kop-grotere broertje zie staan. 
'Goed begin!' roepen we tegelijk en ik krijg een knuffel. We pakken snel de metro naar mijn huis. Ik heb koffie nodig.

De rest van de dagen vullen we met alleen maar leuke dingen:

Toeristische foto's maken bij de Big Ben

Toeristische ronde voor Max: Houses of Parliament - Westminster Abbey - St. James's Park - Buckingham Palace - Hyde Park Corner

Grapjes over moderne kunst maken in Tate Modern

De Southbank aflopen (maar niet tot te dichtbij de Tower Bridge)

Fish 'n Chips eten

Heel. Hard. Lachen. bij een comedy night, waar Max wordt aangesproken door de comedienne als hij iets té hard lacht om een foute Anne Frank-grap

English Breakfast

Natural History Museum

Science Museum

Denmark St. (vol gitaarwinkels) (ik weet het, ik kan de komende vijf jaar niet meer stuk)

Naar het London Philharmonic Orchestra

Met huisgenoten dansen in de Claddagh Ring
Nachtelijke gesprekken over broer-zus-dingen

Camden Markets

Regent's Canal en Little Venice

Eekhoorntjes lokken in Regent's Park

Het geniale, door mij bedachte, 'I see Dutch People'-spel spelen. Ik win, uiteraard.

Via RP en Marylbone naar Regent Street

Onderweg uitrusten met een drankje terwijl er opeenvolgend twee Nederlandse jongens (die het hebben over de acteur die de Nederlandse Voldemort insprak - cool!) en een Nederlands gezin naast ons gaat zitten. Trekken we ze aan, ofzo?

Primark

Zondagochtend om half zes opstaan omdat Max de bus van zes uur moest halen

Bedankt voor de leuke dagen, Maxie! Ik zal aan je denken, iedere keer als ik FIVE JAEGERBOMB bestel...

Hier moest Max het mee doen wat betreft Tower Bridge

Welke hoort er niet bij ...

 

Links: 'Even wachten, Max, dit is leuk voor op de foto..' 

Rechts: 'Ho, sorry die ging niet goed. Nog héél even wachten...'

Ik noem 'm Henri. 

Dit was ook nieuwe kennis voor mij. Maar het stond in het museum dus dan is het waar. 

Max in gitaarhemel 

Max op zeventonige gitaar. Of zoiets

 

Eekhoorntjes lokken

BAM! 

Rode route is waar we allemaal zijn geweest

DOEI BROERTJE! Tot eind juni. Pas je goed op papa en mama?

XX Marthe

FREEDOM

Zo. Na een maand met twee opdrachten van 3000 woorden, een praktijk-verslag van 2000 woorden, een week lang een evenement organiseren, een  2000-woorden tellend verslag over dit evenement (met, oh hel, pdf-bestanden toegevoegd als bijlage -WAAROM is dat zo moeilijk??) en twee tentamens over in totaal 60 wetenschappelijke artikelen, één boek (1000 pagina's) en 40 colleges 

BEN IK NU KLAAR. 

De reden ook dat ik al een half uur non-stop naar dit nummer luister:

Inhoudelijk heeft het nummer vrij weinig te maken met het feit dat ik nu vakantie heb (behalve het  'freedoooommm'-gedeelte dan), maar wie wordt er niet blij van een beetje Aretha Franklin op vol volume op z'n tijd? Mijn (open) raam grenst aan een drukke straat en ik durf te zweren dat ik net twee meiden in de maat van de muziek zag heupwiegen terwijl ze langs liepen. 

Sarah en Annie hebben hun academische verplichtingen er ook op zitten dus lang leve doordeweeks uitgaan en Harrythons!

         Harrython part 1                           Annie met daiquiris op een WOENSDAGAVOND ?!

Ik zit tot eind juni in deze metropool met he-le-maal niets anders te doen dan de weg kwijtraken, doordeweeks uitgaan, musea (her)bezoeken, de Tower Bridge vermijden (kan ik echt niet meer zien. Zeven keer in acht maanden is gewoon te veel), een glimp van Kate proberen op te vangen en tussendoor bezoekers entertainen en já, mam, já, ik ga ook naar de kapper. Heus. 

Zeg maar niets - het is een zwaar leven dat ik leid (lijd?).

Maar gelukkig keer ik 25 juni weer terug naar het platte land! (Fijn detail - de verhouding mensen die het 'leuk' vonden dat ik voor een jaar naar het buitenland vertrok : mensen die het 'leuk' vinden dat ik weer voor altijd (?) terugkom = 3,3:1. Van je Facebookvrienden moet je het maar hebben).

Tot die tijd dus FREEDOOOOOOMMM ( oh oh ohhh freedoohooomm) tu-du-tu-tudu-tuummmmmm !!!!

Maar eerst boodschappen doen, want morgen komt broertjelief een lang weekend op bezoek dus ik moet een nieuwe pot mayonaise halen.

XX Martheeeeeeee (martheeeeee) tu-du-tu-tudu-tummm

My parents and I

Dag allen,

Het is vrijdagochtend en ik ben al anderhalf uur wakker (om half tien), en ik stond op het punt om voor de tweede keer ontbijt te maken tot ik me bedacht dat mijn ouders nog recht hebben op wat foto's van hun bezoek. 

Hoogtepunt van het bezoek: toen mijn moeder zei 'maar kind, wat zit je haar mooi!'. Oh, en het spontane besluit om naar een musical te gaan was op zich ook wel leuk (!).

Grappigste wat er gebeurde tijdens het bezoek: toen mijn moeder op de Camden Markets na een half uur voorpret ein-de-lijk een gigantische Berlinerbol had bemachtigd en zo blij als een kind aan het smakken was. Met lippenstift op haar kin.

Meest awkward moment: toen we in Regent Park die leuke 'Tweed Bike Ride'-optocht zagen en een man ons chips aanbood, die ik dankbaar aannam en vrolijk op begon te eten maar stopte toen mijn vader me vreemd aankijk en zei 'Ik geloof dat hij zei would you like some crisps for the squirls.' - Heel eerlijk: wie voert er nou chips aan eekhoorns??

Meest spannende moment: !!!!! Toen we bij St. James park in de buurt waren en een filmset zagen en ik dacht dat het Sherlock Holmes was!!!!!!!!!! Maar helaas.

Heeeel stiekem was alles even leuk. En ik wist bijna overal de weg, niet onbelangrijk. Aparte gewaarwording als je vader voor de verandering aan jou vraagt of hij 'de kaart nog eens mag zien, want waar zijn we ook alweer?'.

'godzijdankeindelijkkoffie'

Om één uur vanmiddag ben ik mijn eerste tentamen hier aan het maken, dus ik hoop dat jullie allemaal aan me denken. Dat lijkt me niet te veel gevraagd, toch? Daarnaast wordt mijn bucket list met dingen hier in Londen steeds korter en we hebben nog wat serieuze activiteiten gepland voor de komende weken. Einde in zicht! We hebben het er veel over, zoals we het eigenlijk overal veel over hebben, maar ik besef het nog niet echt, denk ik. Wat niet heel gek is, want als zelfs Google Maps iets niet kan berekenen:

Add caption

En dit is nog wel de kortere van de twee opties...

Aan de andere kant: je weet dat het tijd wordt om weer nieuwe vrienden te maken als dit soort gesprekken plaatsvinden:

Ik: 'Damn, I love mayonaise!'

Vrienden: '......we know' (cue veelbetekenende blik)

Over 13 dagen is Maxie hier! Die kan mayonaise tenminste wel waarderen.

X Marthe

Daar sta je dan.

Voordat je begint met lezen, wil ik je graag vertellen wat ik op dit moment aanheb. Niet op een vreemde manier, maar omdat - lees maar gewoon.

Ik heb namelijk aan: een t-shirt, een flanellen (i wish, ik bedoel een luchtige) broek met zomerse print, en teenslippers. Belangrijk te vermelden dat het acht uur 's avonds is en ik net thuiskom van een wandeling. Wonderlijk, aangezien ik vorige week mijn verwarming nog op 5 (op één na hoogste stand) had staan. Ook wil ik graag onderstaande foto delen, zo zag het er hier vandaag uit. Misschien niet heel interessant voor de lezers uit Engeland en Nederland die hetzelfde weer genieten (tropisch, niet?!), maar als ik mijn Blogger-statistieken moet geloven bevinden drie van mijn lezers zich in Rusland, en één in Scandinavië, waar het vast een stuk kouder is. Dat je het weet.

Het leven gaat hier ondertussen kalmpjes verder. Het is nu eind april en de 'laatste keren' blijven zich opstapelen. Laatste college van knappe professor Màààhk: check; laatste college van mijn leraar voor Magazines die echt te cool voor woorden was (want ooit Beyoncé heeft geïnterviewd. Ik ken iemand die ooit Beyoncé heeft geïnterviewd. Hoe heet dat ook alweer- just one handshake away from? Ik, dus):check; laatste keer werkgroep vrijdag om negen uur: dubbelcheck.

Op het moment van schrijven zit ik aan de keukentafel, en mijn uitzicht bestaat uit een bos bloemen, een stapel tijdschriften zo hoog als een hobbit, Sarah met een vragende blik op haar gezicht, want nadenkend over wat ze bij haar gepofte aardappel kan bereiden, en Annie die met een heel scherp mes helemaal in haar sas groenten aan het hakken en in pannen aan het roeren is, synchroon met Jamie (Oliver), die haar vanaf haar laptop zinnen toe roept als 'this looks sooo pretty, just have a li'l taste YEAHH YUM this makes me so happy!' en Annie praat (onbewust?) tegen hem terug: 'you're damn right, James. That's how we roll'. 
Ik ben ondertussen email-adressen aan het invoeren in Excel voor een evenement dat ik deze week samen met medestudenten heb georganiseerd (we voeren campagne voor Intern Aware). Ik hoef deze week niet met een pollepel te zwaaien of met een schort voor een kip te plukken, want ik heb deze week de beste regeling ooit getroffen: Annie kookt voor mij.

Nu, voordat je denkt 'Waaaatt??? Belachelijk ik heb altijd al geweten dat ze andere mensen voor haar koets spant maar dit slaat alles waar haalt ze het lef vandaan': dat is allemaal waar. Ik voeg daar wel graag aan toe dat Annie graag kookt, ik deze week te lui druk ben met het evenement, en ze zelf te pas en te onpas verkondigt dat ze met liefde voor mij kookt. Dus dit is een mooi voorbeeld van een, what I call, win-winsituatie.

Ready Steady #1: Burgers! Morgen bolognese op het menu JAM

Ben daarnaast bezig met een blogpost over het bezoek van mijn ouders, maar die update is nog onderhevig aan een rode pen want een mens kan ook te veel delen, en druk met online winkelen de voorbereidingen voor de komende tentamens, maar gelukkig ben ik niet alleen. Annie en Sarah zijn alles wat ik nodig heb (op een niet-lesbische manier) als ik behoefte heb aan flauwe woordgrappen/Harry Potter-trivia/flauwe Harry Potter woordgrappen.

Hoe fijn dit allemaal ook is, sinds kort valt er heel af en toe een schaduw over mijn verder zonnige bestaan. Nog geen uur geleden zaten we samen in de bus, terug van een snelle trip naar mega-winkelcentrum Brent Cross, want soms moet je gewoon even een winkel binnenstappen, en voor ik het kon tegenhouden schoot de gedachte door mijn hoofd: '..bijna. Bijna het einde. Nog maar iets meer dan twee maanden...'.
Terug in Fort B05 opende ik mijn kamerdeur om een brief die onder mijn deur was geschoven te vinden. Een memo van de universiteit dat ik mijn kamer over negen weken moet verlaten en dat ze komen controleren of ik mijn badkamertegels wel heb schoongehouden tijdens mijn verblijf (...).

Daar stond ik dan, de brief in een prop in de prullenbak en een metaforische prop in mijn keel.
De dag die ik ongeveer wel onvermijdelijk wist dat zou te lopen te komen is bijna hier.

TK MAXX costs less

Slechts tweeënhalve week later en zoveel gebeurd alweer. Ik houd het bijna niet meer bij. Schotland was totes amazeballs en na thuiskomst had ik een luttele drie dagen om bij te komen voordat mijn ouders hier kwamen om te controleren of ik inderdaad wel twee porties groente en fruit per dag eet. Nee, dat is flauw. Ik was heel blij dat ze er waren; nu kon ik eindelijk naar Wicked! Ik heb hen een paar uur geleden uit gezwaaid na vier dagen groente en fruit eten (en véééél meer) en lig nu dus uitgeteld in bed. Sorry alvast voor eventuele typvouten...

SCHOTLAND

Zoals ik al zei: fantastisch. De helft van de foto's moet nog ontwikkeld worden want gemaakt met analoge camera's, maar hier alvast een voorproefje. Bereid je voor op heel veel foto's van S.L.A. van de achterkant.

GLASGOW

bleek een goede stad om te beginnen. Het centrum was leuk (TK MAXX thank you very much - als je nog niet weet wat dat is, ik ben zo vriendelijk geweest om een link te plaatsen. Gewoon klikken.) en de necropolis heerlijk macaber. Tussen de koopjesjacht en het dansen op graven gelijk maar wat musea (4) en een kathedraal meegepakt. 

*********************************************************************************

EDINBURGH 

was feeeenomenaal. Twee minuten na aankomst hoorde je Marlies al 'ohhhhhh my god can I live here??' en de rest sloot zich daar gauw bij aan (al heb ik geen TK MAXX gezien maar ik denk wel dat ze die daar ook hebben). Ultieme hoogtepunt was natuurlijk The Elephant House, het café waar JK de eerste boeken schreef. Het Mekka voor de hardcore-fans onder ons (voor die mensen kan ik ook een boek aanraden: alleenklikkenalsjeeenechtenerdbent: onderwerpen uit de laatste gesprekken tussen mij en Annie zijn onder andere kritieken van feministen op JK (waarom die initialen, JK - mag niemand weten dat je een vrouw bent?), Fred & George als hofnarren (!) en namensymboliek. Oh sorry, verveel ik je? Ik ga verder) en ik heb een uur op de wc doorgebracht. Vanwege de schrijfselen op de muur, voor de duidelijkheid.

Redelijke score voor cultuur: musea (5), kathedraal (0,5 - twee keer van de buitenkant gezien), kasteel (1), berg  beklommen (1), wandelingen met gids (2), tijdens welke ik beide keren de vrijwilliger van de groep was. Bij wandeling 1 (spooktocht) werd ik uitgekozen door de gothic gids om als eerste een donkere kamer in te gaan, alleen maar omdat ik nerveus '...both?!' grapte op de vraag wie er bang in het donker was dan wel claustrofobie had. Tip: geen slimme grapjes maken als je binnen gehoorsafstand van de gids staat. Mijn tweede vrijwilligersavontuur was een stuk lichter, gelukkig. We volgden een stadswandeling onder leiding van Adorable Andy (adorable door ons toegevoegd) door de oude stad en toen ik even afgeleid was- ik bedoel een standbeeld nader inspecteerde, duwde Annoying Annie mij gauw naar voren toen Andy blijkbaar om een vrijwilliger vroeg. Dankjewel, Annie. Oprecht! Want van dichtbij bleek hij nog adorabler. 

Favoriete grap muahaha (tien punten voor de eerste die weet uit welk boek!)

Ik deed erg mijn best 

*********************************************************************************

INVERNESS

was prachtig. Onze reis kwam bijna aan een einde en we hadden na een week op dezelfde kamer slapen genoeg aan een half woord. Ik zou een boek kunnen vullen met alle quotes en woordgrapjes maar voor nu is het voldoende om te zeggen dat we érg grappig waren. Je had erbij moeten zijn. Over Inverness ga ik niet te veel zeggen (ze hadden een TK MAXX!!!) maar wel nog meer foto's van L.A.S. van de achterkant laten zien.

Zoals ik al zei - je had erbij moeten zijn...

*********************************************************************************

Als afsluiter even een schattige foto van mijn ouders. Zij krijgen een aparte post want deze is al weer veel te lang.

 

Ze wilden graag een keer met de bus, wat ik natuurlijk wel kon regelen. Kijk eens hoe blij ze zijn met hun plek, vooraan bovenin, zo toeristisch! Te schattig.

Zonnebril mama: eigendom ondergetekende. TK MAXX, Oscar de la Renta, thank you very much

Ben geneigd een heel flauw grapje te maken over 'groen' en 'jaloezie' maar dat is te makkelijk

Dit leek me wel weer genoeg. Als toegift een nummer over TK MAXX. Of nou ja, niet echt maar hij zingt er wel over. En, laten we eerlijk zijn, niemand weet waar dit nummer echt over gaat. 

X Marthe