Kiss Me Kate

Gegroet mijn geliefde lezers,

Eens even zien, waar heb ik jullie de vorige keer achtergelaten? Ah, ik zie het al. Op mijn verjaardag. Jemig wat een eeuwigheid geleden alweer. Maar niet getreurd - ik zal jullie weer helemaal op de hoogte brengen!

Als eerste nog even een verslag van Vincents bezoek. Na een rustige donderdagavond waarop Vin heerlijk kon bitchen over mijn 'gevangenis' van een kamer begonnen we aan een wat minder rustige vrijdag. Nadat ik eerst nog van negen tot tien een werkgroep had bijgewoond omdat ik niet wilde spijbelen (ik ben echt te un-cool voor woorden, ik weet het) vertrokken we per metro richting West Londen om Hugh Grant te spotten in Notting Hill. Geen Hugh of Julia gespot, wel heerlijk geluncht in een cafeetje met werkelijk de sloomste serveerder OOIT. Wat voor ons, twee doorgewinterde horeca-buffels, pijnlijk was om aan te zien. Maar daar zeurden we uiteraard niet over. Althans, niet in het Engels.

Verder hebben we gewandeld door Bayswater, heeft Vin in zijn eentje héél Oxford Street afgelopen (dat is ver. Heel. Ver.) want ik wilde mijn college niet skippen - jaaaa ik weet het. Un-cool -, heeft Vin een heerlijk maal bereid voor de meiden van B5, hebben we sexy danspasjes vertoond in een gaybar, vonden we een basement vintage market op Brick Lane, hebben we door de halve City gelopen op zoek naar de Tower Bridge, alwaar we ongeveer 50 nieuwe 'profielfoto's' hebben gemaakt, waren we op hetzelfde moment als Rihanna en Cara Delevingne in SoHo, hebben we net gedaan alsof we bij de London Fashion Week mensen hoorden, zijn we Tate Modern in geweest voor een kop sterke koffie met uitzicht, hebben we een hamburger gegeten op de Burrough Market, en hebben we zondagavond heer-lijk Sex and the City gekeken onder luid commentaar van Vin en een confronterend accurate nasynchronisatie van mijn kant.

Het eindresultaat van dit weekend was een handvol nieuwe flauwe grapjes over dronken slakken en kennis over de gayscene hier in Engeland (geen zorgen mam, ik ga er niet meer heen). Maandagmiddag ging de slak weer naar huis en was ik weer alleen.

 Richard Curtis had ook een heel interessant scenario over ons kunnen schrijven, lijkt mij zo. 

M: 'Kijk, Vin, wat prachtig al die moderne kunst in Tate Modern. Wat zou de kunstenaar bedoeld hebben met die vijf grote canvasdoeken die helemaal rood geschilderd zijn? Alle vijf? Helemaal rood?'

V: 'Hmhm, schat. Ja, prachtig. Kijk nou eens in die camera wil je ik probeer een nieuwe profielfoto te maken'

 Onze effortless coole nieuwe 'oh ja dit was toen ik in Londen was toevallig' profielfoto's

Sommigen van jullie weten misschien dat ik heel erg fan ben van Sarah-Jessica Parker, maar je gelooft niet hoe hard ik hier om heb moeten lachen. Héél.

En toen was het mijn verjaardag, blah blah di blah. Paar dagen doorspoelen tot zaterdag 2 maart. Toen ben ik namelijk stiekem naar Nederland gevlogen om mijn vader (en moeder) te verrassen voor zijn verjaardagsetentje omdat hij alweer 60 jaar oud is geworden. De vlucht was verschrikkelijk vroeg, en gelukkig had ik geen internet op het vliegveld, anders was ik gek geworden van de emailtjes van mijn zus: 'kleine leef je nog?? haal je het vliegtuig? laat even weten als je instapt!!'. Alles ging goed uiteraard, want de missie was al weken van te voren gepland. Max had me zelfs een karaoke versie van het lied dat we voor mijn vader zouden zingen gestuurd, dat hij zelf had inspeeld en -gezongen (nogmaals, sorry huisgenoten...) Volledig volgens plans stapte ik zaterdagochtend negen uur Nederlandse tijd fris & high van een overdosis cafeïne Eindhoven Airport uit. Regelrecht de armen van Clara in, die mij heel lief gezelschap hield tijdens de lange treinreis van Eindhoven naar Zwolle. Ik was blij om eindelijk tegen iemand te kunnen praten, na een lange nacht alleen maar beleefdheden te hebben uitgewisseld met koffieverkopers en een snauw naar de douane die, serieus waar, ontzettend onbeleefd was. Ik snap dat vier uur 's ochtends vroeg is maar dat is geen reden om 'CARDIGAN! NECKLACE! C'MON HURRY UP!!! AND DON'T LEAVE YOUR SHOES ON!!' tegen me te gillen, vooral als er niemand achter mij in de rij staat? Dus misschien keek ik hem boos aan en zei ik iets brutaals terug. Het werkte wel, want mijn koffer werd voor de verandering niet gecontroleerd op verboden potten lemon curd. De treinreis was dus zo voorbij, wel raar om eventjes op Utrecht Centraal te lopen zonder het station uit te gaan. Ook vreemd dat er maar twee Starbucks waren. Dat was in Londen wel anders geweest..

De rest van het weekend bracht ik door met mijn verrukte ouders, lieve oma en zaterdagavond stal ik de show tijdens het diner ter ere van mijn vader. Ik ben blij dat Max, Emma en ik deze geheime missie bedacht hadden, want de hele familie scheen me gewoon verwacht te hebben. 'Oh ja, leuk dat je er bent! Maar dat wist ik wel hoor, ik zei al tegen X ik zei die Marthe die komt natuurlijk wel'. Gelukkig waren mijn ouders naïever, ze trapten zelfs in mijn zielige 'oh neee pap nu mis ik je verjaardag en al dat lekkere eten ik ben zo zielig'-Skype act. Hehe.

Zondagavond kwamen Marieke en Maren nog even langs voor een heel korte en drukke bijpraatsessie vol met kreten als 'niiiiiiiiiiiiet!!!' en 'neeeeeee dat méén je niet?!' en 'waaaaaat?!? wanneeer??' en 'met wíe zeg je?? niiiiiiiiiiiiiiieeett aaahhhhahaha!'. Fijn om hen allebei even fijn te kunnen knijpen, vooral Maren die ik voor het laatst had gezien op Schiphol toen zij richting Istanbul vertrok. 

Maandagavond was het feest alweer voorbij, en na een snelle ontmoeting met Vincent in het park, een kop thee bij mijn oom en tante en een kopstoot-knuffel van mijn te schattige achterneefje, zaten mijn ouders en ik weer in de auto. Net als in januari, toen ik na drie hele weken pas weer richting Londen vertrok. Net als toen zat mijn koffer vol met hagelslag, lieve schenkingen Engels geld van familie en buren en kleren die ik de keren daarvoor niet mee kon krijgen. Maandagavond weer opgewacht door mijn trouwe vriendin Annie, voor wie mijn moeder nog een Pickwick caramelized apple in mijn koffer had gestopt. Ze heeft er onderhand al meer dan de lokale Albert Heijn. 

 Goedemorgen Nederland

Links: speech van mijn vaders beste vriend & songtekst van onze uitvoering van Hemingway. Rechts: papa blij als een kind met toetje waar vuurwerk uit komt. 

En toeeeennn kwam Emma!!! Voor ongeveer vijf dagen op mijn kleine kamertje in deze immense stad vertoeven, wat een vakantie! Het is ongelooflijk hoe veel activiteiten we in die paar dagen hebben kunnen proppen, en ik zal ze hier niet allemaal neerpennen. Een paar hoogtepunten:

Winkelen op Regent Street, Oxford Street, SoHo, TK Maxx (waar Kate komt), Oxford Street again, Notthing Hill, Kings Road, en eigenlijk overal waar Office zat (een schoenenwinkel) of een winkel waar Kate wel eens voet in gezet zou kunnen hebben. Met als hoogtepunt een broek passen in Whistles waar Kate ook altijd komt. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

 V&A Hall op vrijdagavond, zéér cultureel chic verantwoord. En gelukkig hadden ze fijne banken want we hadden de hele dag gelopen

 Saatchi Gallery

 Eten op straat in Notting Hill

Vintage markt afstruinen in Notting Hill

Naar de bioscoop

Camden Markets

Regents Canal aflopen

Door Hyde Park struinen

Afternoon Tea @ Harrods

Met een dubbeldekker bus, bovenin vóóraan zitten !!! Cool!!

Crêpes eten bij Ellie

Universiteit en campus bekijken

Quiche van M&S eten met wijn en series (Very BJ)

en, als letterlijke en figuurlijke hoogtepunt: Lunch bij Duck & Waffle (klik voor de site). Als cadeau voor mijn 21e verjaardag trakeerden Emma en Ralf me op de aller sjiekste lunch die ik ooit heb gehad. Mijn nek doet nog pijn van het omdraaien op zoek naar verdwaalde celebrities. Vond het best spannend, ik was nog nooit ergens geweest met een dress code ('smart casual') maar Emma liep voorop en straalde een casual smartness uit met een nieuw colbert en geföhnd haar. Ik drukte snel mijn door de regen pluizig geworden krullen plat en zag pas toen ik mijn jas uitdeed dat er een vlek op de mouw van mijn jasje zat. Maar we waren binnen! Spannendste gedeelte zat erop. 

De lunch was heerlijk en we hadden erg volwassen en wijze gesprekken, lichtelijk high nog van de adrenaline   stoot door de snelle liftreis van 0 tot 40 verdiepingen in 24 seconden. 

Waar ik natuurlijk een filmpje van moest maken:

Een Echte Birkin

Onze lucky charrrms

Regents Canal

 

Heeeeeeeeeeeelemaal boven in zit het restaurant

 V&A Halls 

 Volgende keer gaan we so-wie-so deze tour doen 

 Ach ja. Het is geen Duck & Waffle maar Afternoon Tea in Harrods moet ook kunnen, zeg ik altijd maar

Interessante olie-installatie in Saatchi Gallery (Kate's kapper zat om de hoek, trouwens)

En toen was ik weer alleen.

X Marthe

It's My Party

Goedemaandag!

Even voor het thuisfront een fotoverslag van mijn verjaardag. Het was een heel bijzondere dag, dankzij heel veel mensen! 

Allereerst heeeel veel kusjes voor Sarah en Annie, die de avond voor mijn verjaardag 100 ballonnen hebben opgeblazen. Die Annie de volgende ochtend (om vijf uur (!)) zo zachtjes mogelijk voor mijn deur plaatste

Ik kan je vertellen, wakker worden op je verjaardag met bovenstaande foto's als eerste visuele input maakt dat je je héél jarig voelt. Net als vroeger, toen je ouders 's nachts slingers ophingen in de kamer en 'jouw' stoel speciaal versierden. Dat is toewijding!

In de keuken vond ik een versgebakken bananenbrood ('It's NOT a cake, Marty! It's bread.') wat dus een heel geschikt ontbijt was. Tegelijkertijd maakte ik op m'n gemak al mijn verjaardagskaarten open. Schrok me een ongeluk toen uit mijn ouders' kaart opeens een blikkerige Chaka Khan 'IIIIIIIIIIIIIII'M EVERY WOOO-MAN' schreeuwde. Béétje ordinair, mam...Maar wel heel geinig. Ik moet bekennen dat ik er nog steeds mee speel. 

Na alle kaarten twee keer gelezen te hebben, was het tijd voor een rondje naar huis bellen. Tot groot ongenoegen van mijn moeder, die toen ze doorhad dat ze mij aan de telefoon had verschrikt uitriep: 

 'Neeeeee ach neeeee kindje neeee!! Wij zouden jóu bellen! Maar ja ik moest van je vader tot elf uur wachten dus dat is hier bij ons twaalf uur onze tijd want ja hij dacht dan ben je sowieso wakker he neeee. Hang gauw op! Dan bel ik je terug!'

En daarna, terwijl we de telefoon ophingen:

'Oh en gefeliciteerd kindje hahaaha'

Daarna een dik half uur met Emma om bovenstaand gesprek gelachen, even met mijn oma bijgekletst en Maxie belde ook nog!

 Tussendoor natuurlijk even een ballonnen gevecht gehouden. Wat leuk was, tot er één knapte en we alle vier heel hard moesten gillen.

Ach ja. 21 does not a grown woman make...

Ik kan letterlijk niet stoppen met staren naar de linker foto. Wat. Een. Taart. Ellie-from-upstairs-Padey had er de hele week aan gewerkt. 

 Er is nog iiiets meer dan de helft over, maak ik gok niet voor lang. Nu ik erover nadenk, ik denk dat ik nu misschien wel een stukje neem... Ben zo terug! 

 Vier bijzonder knappe '80s ladies

Mjam, jup, die taart smaakt nog steeds goed. Een stuk beter dan mijn MEGA verjaardagsbutton, maar die bleek 's nachts alles wat ik nodig had. Er werd overal en door iedereen voor me gezongen - in de bus, in de metro, en op de plek waar we uitgingen (een '80s Prom Night, leek me wel toepasselijk) werd ik door half Londen gefeliciteerd. 

In conclusie, het was een speciale dag. Het meest bijzondere moment voor mij was toen we met zeven meiden aan de keukentafel zaten, ieder met een stuk taart en clotted cream (!) ijs, kaarsjes en de 'sok aan' (om de lichtsensor te blokkeren). Drie nationaliteiten door elkaar, de meesten van ons kenden elkaar pas sinds september. Desondanks werd er gegild van het lachen alsof we al jaren vriendinnen waren, werden er inside jokes gemaakt, samenzweerderige knipogen uitgedeeld, en vooral heel veel gepraat. 

Dus, AnnieSarahLizChristinaJoni&Ellie en iedereen die mij een gelukkige verjaardag wenste op welke manier dan ook:

BEDANKT. CHEERS. DANKE. 

One Blog More

Dag lieve lezers! 

Op het moment van schrijven zit ik aan mijn bureau, waarop twee dikke studieboeken, twee opengeslagen college blokken met onleesbare aantekeningen (herken je dat? Als je je aantekeningen maakt lijken al die pijlen en bogen en cirkels en onderstreepte woorden heel logisch, 'dit is een geniaal diagram van de OFC/DLPFC functies dat ik net zelf bedenk!' maar een week later herken je je eigen handschrift niet eens meer), zes pennen en mijn halve make-up verzameling. Het is namelijk ineens heel druk geworden wat betreft de opleiding, want oh ja, ik studeer hier ook nog. Een aantal van mijn vriendinnen hier heeft een vak laten vallen, wegens verschillende redenen, en dat zou ik ook kunnen doen maar ik kan niet kiezen welk vak, dus komende maanden aan de bak! Misschien ga ik zelfs wel een keer in de bieb zitten. Op de vierde verdieping heb je daar een heel gaaf uitzicht! En er is een Starbucks. 

Gelukkig heb ik ook een paar héél leuke dingen om naar uit te kijken, waarover later meer. Eerst over de leuke dingen die ik net achter de rug heb. Afgelopen weekend had ik een volleybaltoernooi in Norwich (spreek uit: Norritsj), waar ik twee dagen lang non-stop flashbacks uit mijn meer fanatieke volleybalperiode beleefde. Een groot sportcomplex gevuld met meer dan 200 mensen die graag volleyballen; de hele dag door wedstrijden spelen; kijken naar de (mannen)volleybalwedstrijden -ik kan je vertellen dat in het Oxfordteam niet bepaald nerdige types zaten...; de geur van ongewassen kniebeschermers en, als kers op de taart: scoreformulieren invullen! Debbie, als je dit leest, ik waande me vijf jaar terug in de tijd. Weet je nog, wij samen achter een wiebelige tafel met het mysterieuze scoreformulier, het kapotte telbord en de scheids die ons streng aankeek als we een time-out vergaten aan te geven, terwijl we koekjes, appels en ander meegebracht powerfood aten? Afgelopen weekend was precies hetzelfde. Ik hoefde godzijdank geen lijnrechter te zijn, aangezien ik mijn bril niet bij me had, maar scoreformulieren invullen kon ik nog als de beste. Al die kleine hokjes, het bijhouden van de servicebeurten terwijl de teller naast me op verveelde toon 'vijftien-elluf, nummer 9 serveert' mompelde. Heerlijk! Het volleyballen zelf ging helaas iets minder, maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn libero-shirt zat als gegoten.

Australia Day was ook een ervaring. Ik heb geleerd dat Austaliërs dronken nog Australischer zijn dan in nuchtere staat, en dat dit nummer (klik) uit Australië komt! 
We krijgen een vis! Die S.A.M. gaat heten (naar Sarah, Annie en Mar- je begrijpt het wel). Alle voorbereidingen zijn getroffen, het wachten is nu op de vis. Wat betekent dat er al twee weken een vissenkom gevuld met water en plantje en al op de keukentafel staat - zonder vis. Maar hij komt! Een zwarte! Mijn eerste huisdier! Spannend! !!!!
Heb met Marlies uitgewaaid op Hampstead Heath, een immens groot park bij Hampstead met vijvers waar je in de zomer kunt zwemmen en hardlopende mensen die hun hond uitlaten en Parliament Hill, vanaf waar je een weids uitzicht hebt over de stad. 
Ik heb mijn haar gekleurd (sorry, mam). Het is van donkerblond naar een schokkend en uitdagend kastanjebruin veranderd, nauwelijks zichtbaar eigenlijk, maar iets donkerder en in een bepaald licht heeft het een roodachtige ondertoon. Geen extreme make-over, maar leuk voor de verandering. En een mooi excuus om nieuwe kleren te kopen die 'beter passen bij mijn nieuwe haarkleur'. 
Heb met Ellie Les Misérables de film gezien, en holy wat ziet Hugh Jackman er toegetakeld uit in de eerste scène. Om van Anne Hathaway nog maar te zwijgen, ze doen de titel eer aan. Mag ik trouwens even kwijt dat Anne Hathaway echt verschrikkelijke speeches geeft? Verdiend, hoor, die Golden Globe en BAFTA, haar versie van I Dreamed A Dream was een kippenvelmoment, maar 'thank you for the best strings of yesterday I ever had honey i love you so much (handkus)'? Brr. Cue aanzwellende muziek en microfoon die weer de grond in verdwijnt. Maar ik mag niks zeggen, aangezien ik beide awardshows alleen op mijn laptop kijk. Van begin tot eind. Zonder pauze. En, helaas, zonder een award te winnen. Ik dwaal af.

Oh ja! Leuke dingen op de planning.

Donderdag ontvang ik Vincent in ons Fort B5. Heb iedereen hier al voorbereid op zijn komst door onze meest glorieuze momenten tot in detail te schetsen, met als resultaat dat iedereen haar inner Sex and the City-karakter aan het oefenen is en zich voorbereidt op een jongere (en knappere) versie van Stanford. Verse bloemen staan in de vaas en de applemartini's staan al koud. Vinnn waar bliiiiijf je!

Een week daarna is het mijn verjaardag! Ik heb Annie en Sarah al een paar keer betrapt op een wel héél vlugge verandering van onderwerp als ik de keuken binnen kwam, dus mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Het regent verjaardagen in februari, met mijn schattige achterneefje Job dat donderdag één jaar wordt, daarna een kaarsje branden bij de foto van mijn opa op zijn verjaardag, Mariekes verjaardag, mijn verjaardag en dan wordt mijn vader ook nog eens zestig! Allemaal feestjes die ik moet missen, dus ik ga mezelf maar trakteren op een groot stuk carrot cake als ik jarig ben. 

Tot slot nog even gauw een shout out naar Bram, van wie ik een prachtige kaart ontving. Ik vond hem toen ik terugkwam van een vroege werkgroep op vrijdagochtend, dus een welkome verrassing. DANKJEWEL.

Ik zit nog steeds te midden van mijn studie-chaos, dus ik ga denk ik maar weer verder met het ontcijferen van mijn cryptische aantekeningen. Weet iemand toevallig waar OFC/DLPFC voor staat? Ach, laat ook maar. Ik ga gewoon verder met waar ik mee bezig was. Mijn eyeliner perfectioneren. Ook belangrijk.

XX

Aanrader voor iedereen die hoog scoort op Consciëntieusheid

Londen skyline vanaf Parliament Hill

Nieuwhaar

merciiiiiiiiiiiiii

En dan te bedenken dat het in Australië 50 graden is..

V.l.n.r. naar onder: Charlotte, Carrie, Samantha (hehe), Miranda

Hampstead Heath. Mooi, hè? 

P.S.: Voor de minder technisch begaafden onder ons die klagen dat ze geen email-alert ontvangen na een nieuwe post, het is niet zo moeilijk. Je vult hier ergens rechts --->
je emailadres in, opent je inbox, klikt op de bevestingslink (aangegeven met: klik hier om te bevestigen) en voilà! Mijn moeder is het ook gelukt.

P.P.S.: Waar ik overigens alleen maar mee wil zeggen dat het werkt. Niet dat mijn moeder minder technisch begaafd is.

P.P.P.S:.....

Back in Town

Ola mensen!

Het is waar - ik ben weer terug en heb de vliegreis heelhuids overleefd. Heb zelfs kunnen glimlachen tegen de douane die de terugreis gelukkig besloot om niet mijn hele koffer overhoop te gooien, en bij de grenscontrole -waar ik normaal gesproken ineens zenuwachtig word: Ben ik misschien een 'wanted person'? Heb ik drugs in mijn koffer? Wat doe ik hier ook alweer???' vloog er zowaar een 'have a nice one!' van mijn lippen. Ik ben terug! 

Toen ik de deur van onze flat open gooide met mijn inmiddels kenmerkende kreet 'I AM HOME!!' en een dramatisch arm gebaar, zag alles er nog hetzelfde uit als toen ik een kleine drie weken daarvoor vertrok. Twee seconden daarna kwam Annie haar kamer uitgestormd om me enthousiast te omhelzen, net alsof we elkaar niet drie dagen daarvoor nog hadden gezien. Maar daarover later meer.

Het was een dubbel gevoel om thuis in Nederland te zijn. Ik ben heeel blij dat ik zoveel mensen heb kunnen zien (bedankt iedereen, die speciaal voor mij van Groningen naar Utrecht gereisd is! Pino, dat ben jij dus! En Linde, jij ook bedankt! En Timo!Annemiek&Billitonkaders!Vincent!Koen!Iris! En special thanks naar Marieke voor het open stellen van je kamer! En verder iedereen die ik nog meer heb gezien. Debbie! Toevallig dat ik je tegenkwam! Wie nog meer! Eenmaal andermaal?!). In ieder geval, bedankt dus allemaal. Het was net als vier maanden geleden! En iets te leuk. 
Thuis zijn met familie was alsof ik nooit was weggeweest: mijn moeder had mijn lievelingschips in huis gehaald en 's avonds keken we Scandinavische misdaadseries. Overdag dronken we veel koffie, ging ik bij m'n oma op bezoek en meer van dat soort normale dingen. Ik was stiekem heul blij dat ik Kerst en Oud & Nieuw lekker thuis kon vieren en mijn moeder was openlijk blij. Het viel me mee dat er geen banner bij de plaatselijke supermarkt hing met 'welkom thuis voor 3 weken, Marthe!' Want helaas, woensdag 9 januari vloog ik alweer terug. Maar er was wel iets anders, ik had nu in ieder geval de zekerheid dat alles weer als vanouds is als ik terug kom. Ook al heeft iedereen nu ook ineens besloten om volgend jaar 'erop uit te gaan'. Serieus, jongens? Volgend jaar? Kan dat niet een half jaar eerder? 

Een kleine greep van wat ik gedaan heb in mijn weken in Nederland:

Kijk Ralf, ik had echt lemon curd van Harrods voor je! Heb snel een foto gemaakt toen de douane het innam. Staat op de lijst 'verboden producten', dus ik hoop dat de nieuwe pot beter smaakt...

Heerlijk niks doen bij m'n zus & Ralf. Deels omdat ik niks mag doen (bang dat ik je dure wijnglazen breek?) en deels omdat het daar altijd zo relaaaxed is. Fijn! 

DAG 2012!

Maxie die een gezonde (!) maaltijd voor zijn familie bereidt. In mijn lievelingstrui van hem

JA, het was 7:39 en ik was al wakker. Maar dat gaf niet, we gingen Annie ophalen van het vliegveld!

                           Het waren spannende tijden

En voor meer foto's kijk op: www.olaannie.blogspot.nl 

Marlies, dat is jouw huis! 

Goodbye Annie...

en HALLO VINCENT! We zien elkaar weer op Valentijsdag! Hoe romantisch

Jeugdsentiment! Vond mijn Harry Potter verzameling terug. En nee, dit is niet alles. Dit is het voorblad. 

 En toen kwam Clara! Zij heeft zo ongeveer een miljoen foto's gemaakt op haar camera die ik hier niet ga plaatsen wegens imago-redenen, maar ik kan wel verklappen dat we...

De Big Ben hebben gezien...

 ....gewinkeld hebben....

 ...een heel gezellige avond hebben gehad waarop we ontdekten dat mijn Amerikaanse accent onder invloed van wijn ineens verandert in een "Brits" accent. En dat dit een tijdelijk onomkeerbare verandering is...

 ... en het ook heel gezellig hebben gehad met onze nieuwe Egyptische vriend, die ik voor het gemak Henri noem.















En toen begon het "normale" leven hier weer. Alhoewel, niet helemáál. Het heeft hier namelijk dagen onafgebroken gesneeuwd, met sneeuwstormen en windhozen en ijs en temperaturen net iets onder 0 graden. Het was zulk extreem weer dat de universiteit afgelopen vrijdag gesloten was. En met een goede reden:

Geen nood, ik heb het overleefd!!! ........

Kijk hoe veel kaarten ik al heb! En ik ben nog niet
 eens jarig geweest....(HINT!)

Waar ik vanaf nu naartoe leef: een heuse car bootsale (dat is waar mensen hun rotzooi vanuit de achterbank van hun auto verkopen), Sinterklaasavond in januari, Les Misérables met Ellie, een lezing van het hoofd van BBC News, helaas niet de V&A Hollywood Costume tentoonstelling want die kaartjes zijn uitverkocht, Australië Day!, Notting Hill en in februari komen Vincent en Emma en word ik 21! 




Lijkt me een goede afsluiter.

XX Marthe