Our block, in the middle of the street!

Greetings everyone!

Tijd voor een update. Om in de stemming te komen heb ik even wat Nederlandse radio opgezet, hoewel die hopeloos achterloopt op BBC Radio...

Vorige week woensdag was het de dag van de Initiations: alle freshers (nieuwkomers in een team) werden geïnitieerd tijdens een groot feest op de campus. Ik had die avond eerst een volleybalwedstrijd ergens in zuidoost Londen, wat zo'n twee uur reizen is met het openbaar vervoer (!), waardoor wij volleyballers pas laat aankwamen op het feest. Sport is hier een groot onderdeel van het onderwijs, net als in Amerika, en de Initiations zijn hier dan ook heel populair en worden erg serieus genomen. Elke sport had een eigen thema, elk team ging volledig verkleed en alle freshers moesten ontgroening-achtige activiteiten verrichten (ik noem een 'kop van een goudvis afbijten' voor alle rugbyspelers). Omdat wij zo laat terugkwamen van de wedstrijd hadden we de activiteiten gemist en konden we gelukkig gewoon doorrollen naar het feest. Ons thema was redelijk onschuldig met '80s aerobics', maar ik heb mensen in vreemde outfits voorbij zien komen...Tijdens het feest was het in de zaal ontzettend warm en de vloer glad - studentenfeesten zijn hier dus hetzelfde. Good to know!

Vrijdagavond zijn we met een groepje van zes uit geweest in Camden Town. Helaas zonder Annie, zij heeft een spier verrekt toen ze dronken was en uitgleed tijdens de Initiations (die vloer!). Camden Town is overdag een wijk met marktjes en aparte winkeltjes en verandert 's avonds in een grote uitgaanswijk vanwege de vele studenten die er wonen. Voor herhaling vatbaar! 

Op zondag sleurde ik Marlies mee naar St. Paul's Cathedral om daar de choral evensong bij te wonen. We waren tegen elf uur in de stad met het idee om wat te studeren in een koffietentje, wat natuurlijk uitmondde in een anderhalf uur durende stadswandeling, want St. Paul's ligt heel dicht bij de City (het grote bankgebeuren!) en King's College - waar we heel sneaky de bibliotheek in probeerden te glippen tot de bewaking doorhad dat we geen pasje hadden - en ook deze buurt van Londen is het waard om gewoon doorheen te lopen. 

Het Royal Court gebouw

De mis in St. Paul's was indrukwekkend. En ook heel schattig: dat jongenskoor! Het bestaat echt! Heel gek als een stoet jongetjes ineens voor je langs loopt gehuld in de gewaden met hoge kraag. Ze klonken werkelijk waar als engeltjes. Het bijwonen van de mis voelde op een bepaalde manier vertrouwd, tijdens de preek dwaalden mijn gedachten af en achter mij stond een man die enthousiast de psalms meezong in een andere toonsoort - net als thuis! Thuis ben ik alleen geen kathedraal gewend. Gelukkig houdt de Anglicaanse Kerk net als thuis simpel en snel en binnen anderhalf uur waren we de kerk weer uit. 

St. Paul's Cathedral

Het was inmiddels donker geworden, en toen we de Millenium Bridge (ook wel Wobbly Bridge genoemd omdat de brug na opening wiebelde toen de eerste mensen erover heen liepen) over waren gelopen, konden we dit bekende plaatje met eigen ogen zien:

Om de dag goed af te sluiten zochten Marlies en ik Annie en haar vriendin op in Hammersmith om een comedy night mee te maken. Waar onder ander Vikki Stone optrad met haar fenomenale Jurassic Park impressie. Zij wordt een grote, mark my words!

En nu is het alweer week 5. Woensdag is het Halloween en het plan is om naar Paranormal Activity 4 te gaan -niet mijn idee- en volgende week is het alweer Bonfire Night en wordt het kerstseizoen officieel geopend! De tijd vliegt. 

Tot slot voor de liefhebbers wat foto's van de omgeving hier:

Steentjes komen uit Brighton!

Ons keukenraam. Onze keuken wordt door outsiders al herkend met de boeken & plantjes :)

Sinds vandaag staat hier ook een koffiezetapparaat bij! YES!!!

Ons prikbord! En ja, dat is een foto van Deventer (bedankt, Carla!)

Our Block B! Lastig te zien maar ons keukenraam is eerste verdieping rechts naast de deur. 

Hier nog een keer mijn goede adres:

Lady Marthe Elisabeth Ligtenberg
Platt Hall B5
Chancellor Place
Colindale
NW9 5JA LONDON
England

Fijne week allemaal! 

XX Marthe

Good Life

Even scrollen, waar heb ik jullie de vorige keer achter gelaten? Wauw, twee weken geleden alweer. Tijd voor een update. Het is er nu al te donker voor, maar ik zal binnenkort foto's van mijn kamer en flat hier maken voor wat sfeerimpressie!

De afgelopen twee weken zijn hier de colleges en werkgroepen begonnen en tot nu toe gaat alles me goed af. Het barst van de internationale studenten met zware Oostblok-accenten, maar gelukkig zijn de lecturers native speakers en kan ik zo'n 10 uur per week mijn hart ophalen tijdens de hoorcolleges, waar ik moeilijk klinkende woorden als 'capriciousness' en 'reinvigoration' kan opschrijven in mijn kleine notitieblokje, dat inmiddels aardig vol raakt met nieuwe woorden.

Vorig weekend zijn we naar Cambridge geweest met de internationalen hier. Jaloers! De studenten daar wonen in prachtig monumentale gebouwen en kunnen ook nog eens rondfietsen door de stad. Marlies kent een meisje dat daar studeert en mijn jaloezie nam iets af toen ik hoorde dat ze soms dagen van negen tot zeven maken om daarna in de bieb verder te studeren..Marlies' vriendin nam ons ook mee de King's Chapel in. Pfoe. Jaloezie-level steeg weer met een paar punten...Ik wilde eigenlijk een foto van mezelf, morrelend aan een fietsslot alsof het mijn fiets was en ik in Cambridge studeer - uiteindelijk toch niet gedaan. 

King's Chapel

De zondag erna met oma geskyped, dag omie! 
De week daarna verliep vrij rustig, oh klein detail: ik speel nu voor het Middlesex University Volleybalteam! Dinsdag trainen we en af en toe spelen we op woensdag een wedstrijd. Het niveau is niet denderend, maar dat vind ik wel prima - de titel 'sterspeler' past me misschien wel een keer...Woensdag is een groot feest voor de nieuwkomers, en het is de bedoeling dat ik -houdjevast- verklééd kom. Waarom vinden ze dat zo leuk, hier in de UK? Het is me een raadsel.

Gisteren ben ik met Marlies en Sarah Londen in geweest. Zijn naar Bloomsbury festival gegaan, een soort familie-festival met muziek, eten en natuurlijk een boekwinkeltje. Die laatste vind je hier óveral. En in alle soorten en maten, zoals blijkt uit onderstaande foto.

En waarom ook niet? Ik blijf hier maar leren. Waar ik de eerste twee weken bang was dat ik er soms uitzag zoals ik me voelde (als een verloren schaap, mocht je je dat nog afvragen) omdat vreemde mensen me maar bleven aanspreken met een 'are you all right (love)?' - nu heb ik geleerd dat die frase hier standaard is. En antwoord ik met een vloeiende 'i'm perfectly well thank you how are you?'. Inclusief pijnlijk vriendelijke glimlach, uiteraard.

Iets wat ik nog niet helemaal onder de knie heb, is het verkeer. Er staat wel bij elke oversteek op de weg gekalkt 'look right/left', maar ik vertrouw het gewoon niet. Dus kijk ik als een idioot dertien keer linksrechtslinks en steek ik pas over als er geen auto te bekennen is. Kan geen kwaad, lijkt me. Ik bedoel - ik leef nog steeds. Maar terug naar gisteren! We namen deel aan een 1,5 uur durende wandeling door de buurt van Bloomsbury (noordoost Londen) en wauw, Londen is groot. Talloze mooie gebouwen en schattige parkjes gezien. Ook even gedaan alsof we aan UCL studeerden (dat is University College London). Daarna naar King's Cross gewandeld, waar we Marlies bijna kwijtraakten omdat Sarah en ik enthousiast op zoek gingen naar Platform 9 3/4. Zonder succes, helaas (ik weet het - niet te geloven! Waarom hangen ze niet gewoon een groot bord op met 'Platform 9 3/4, dertiende roltrap links'!?). We vonden het, na even twijfelen, iets te ver gaan om iemand aan te spreken met 'Excuse me, sir. Could you tell me where platform 9 3/4 is?' in Harry-style. 

Better luck next time...

De zondagen zijn tot nu toe heerlijk. Mijn verduisterende gordijnen houden me in slaap tot 12 uur 's middags (dat is dus één uur bij jullie, ha-haaa) en overdag klungel ik een beetje in mijn kamertje en de flat. Ik zal proberen wat vaker iets te posten, gezien het verrassend hoge aantal bezoekers op deze blog (mam, ben jij dat?). 

XX Marthe & Mr. Darcy (nog in geen velden en wegen te bekennen, helaas..)

We Are Family

Pfjewww wat vliegt de tijd! Of, eigenlijk niet. Ik zit hier pas twee weken maar het voelt alsof ik er al maanden op heb zitten. In positieve zin, want tot nu toe gaat alles perfect! Maar daar zal vanaf morgen verandering in komen, dan begint voor mij het Echte Leven. Oftewel, mijn lessen. En geen grapjes meer dat ik mijn studie als dekmantel gebruik om 24/7 te kunnen winkelen (want ja, dat kan hier en oké, misschien heb ik dat grapje zelf de wereld in geholpen) want dankzij een vrijwillige roosterwijziging ben ik vier dagen aanwezig op de universiteit! Yuk, en vrijdag tot half zes!

Maar ik ben nu wel tevreden met mijn vakken! Hopelijk zijn ze interessant.

Verder heb ik afgelopen week op de river Thames gevaren in een heuse 'partyboat', gevuld met dansgrage Indiase studenten en een grijsharige dj die, believe it or not, best leuke muziek draaide. Het uitzicht was grandioos, voor een paar uur waande ik me een coole Londense die niets anders doet dan drankjes drinken terwijl ze op een boot de Thames afvaart. Tot we werden gedropt bij de universiteit en ik 20 minuten naar huis moest strompelen, op hakken..

De dag erna ben ik met Marlies, Annie en Sarah naar Camden gegaan. WAUW. Ik heb er maar één woord voor: VEEL. Alles was er veel. Veel mensen, veel kleding, veel eten (vééél eten), veel vreemde vogels, veel eten, veel indrukken, veel geuren en, gewoon veel. Annie & Sarah zijn m'n Australische huisgenoten waar ik vanaf dag 1 een band mee heb omdat we alle drie onze grootste passie delen: Harry Potter. De eerste avond kwam ik met mijn Harry Potter mok de keuken binnen gestormd voor mijn derde kop thee van de avond, en het eerste wat Annie zei was 'LOOK! SHE'S ONE OF US!'. Sindsdien zijn we drie handen op één buik en hebben we al twee tweedehands kopieën van HP en alle zeven (of eigenlijk 8) de dvd's gekocht. Gewoon. Voor ons huis. 

Afgelopen woensdag hadden we een family dinner voor alle meiden in onze flat + Marlies. Ik had snel nog wat kaarsjes en een verjaardagskaart bij de Tesco gehaald als verrassing voor Annie, die maandag jarig was. Terwijl ik haar onder een vals excuus naar mijn kamer lokte 'hier, bekijk deze foto's maar even terwijl ik mijn cadeautje voor jou zoek - hetmoethiertochechtergensliggen! Oh ja, dat is mijn oma! Lief, hè!' staken de anderen de 21 kaarsjes in de brownie aan en zetten een happy birthday in toen we de keuken weer binnenkwamen. Leuk, toch? Daarna keken we Bridget Jones en tot mijn grote verbazing en genoegen was ik niet de enige die Bridget kon lipdubben. Ik weet niet wie ons in één huis heeft gestopt, maar flat B5 is in ieder geval geslaagd. We hebben zelfs een family calender! Of overdrijf ik nu..? 

Vandaag is het dus maandag en ik kom net terug van een volleybaltraining. Het was voor beginners, dus gelukkig had ik de tijd om m'n techniek weer wat op te poetsen na drie maanden fanatiek niet-sporten voor morgen, dan is namelijk de 'advanced training'. Spannend.

Ik houd jullie op de hoogte! En hier nog wat foto's (de meesten zijn gestolen van Sarah, die heeft namelijk een echtechte camera en klikt heel wat af). Tot gauw!

Ingrid, Sarah, Ik, Annie, Marlies

Happy 21st Annie!

Camden (Annie = Y, ik ben I en Sarah maakt de foto rechts)

Dorm family calender

XX Marthe

Schatje, mag ik je foto?

Precies een week geleden zat ik in dezelfde flat, hetzelfde kamertje, aan hetzelfde bureau - maar hoe veel kan er veranderen in één week? Om te beginnen ben ik dus niet onder een dubbeldekker of black cab gekomen (hoewel niet helemaal mijn eigen verdienste, ik ben een keer teruggetrokken toen ik de 'verkeerde kant' op keek en over wilde steken) en mijn kamertje is al een stuk gezelliger. Er hangen meer foto's op het prikbord en ik heb een sfeerlampje en kaarsjes gekocht bij Ikea, dus geen tl-licht meer voor mij! Ik heb ook al mijn huisgenoten beter leren kennen, waarover binnenkort meer! en ik heb deze week de introductie van mijn vakken en een aantal algemene freshers activities. Met mijn Britse accent gaat het nog matig - de mensen praten hier geweldig dus ik wil eerst goed luisteren    en oefenen voordat ik me voor schut zet bij de native speakers. Ik heb al wel iemand geïmponeerd met mijn eerste zin: 'So basically, here's what we're gonna do' wat Engelsen om de zin lijken te zeggen, maar dat was een Amerikaan uit Georgia dus ik weet niet of dat telt...

MAAR! Nu we hebben vastgesteld dat alles goed gaat met me, komen hier de foto's:

Afgelopen zaterdag zijn we naar Londen geweest met een groep internationale studenten. We hebben er met een bus drie uur (!) over gedaan om de gehele stad te doorkruisen. Dat belooft wat...

Buckingham Palace, de eerste stop uiteraard (Marlies is midden met rode haar)

En ja, ze was thuis!

St. Paul's Cathedral. Doordeweeks zijn hier missen waar je gewoon heen kunt gaan!
Dat ga ik zeker doen, het koor schijnt fantastisch te zijn. 

Ach ja, dit was ons vervoer...(respect voor buschauffeur Ken, trouwens.
Utrecht is een driedubbele snelweg vergeleken met Londen!)

Uitzicht op Tower Bridge vanaf London Bridge.
We hadden echt geluk met het weer!

Covent Garden. Hier zagen we een straatartiest die beloofde om met een kettingzaag, een brandende fakkel en een kegel te jongleren op een wiebelige constructie. Toen hij na een half uur nog steeds die kamikaze-poging niet had uitgevoerd besloten we om maar te gaan winkelen. Dat is pas actie!

BAM! PRIMARK!

Op zondag reed de bus ons naar Brighton...

Op de pier

Uitzicht vanaf de pier. Het was droog maar bewolkt en WINDERIG.

Geen onderschrift nodig, lijkt me. 

Wie durft?! lijkt deze achtbaan te zeggen. En terecht, als je dichtbij komt zie je de schroeven er bijna uit vallen van ellende. Hij heeft de hele dag niet gedraaid...

Het strand! 

 Tea 'n scones!

Ik heb ondertussen mijn adres uitgevogeld, dus als je 'm wilt laat het me dan weten! Heeel veel kusjes voor iedereen daar en houd me vooral op de hoogte van alles wat aan de andere kant van de Noordzee (toch?) gebeurt!

XX

Liefs uit Londen

Het is zover. Ik ben in Londen. Ik zit hier echt, aan mijn bureau, in mijn kamer, in mijn flat. Gek. Al mijn vrienden en familie zitten hier zo'n xx kilometer (geen flauw idee, eerlijk gezegd) vandaan en het duurt nog wel even voordat ik hen weer zie. Vreemd.

Mijn reis ging boven verwachting goed. Na een dapper afscheid op Schiphol (bedankt dat jullie niet hoefden te huilen! Dat maakte het iets gemakkelijker) ging ik natuurlijk in de verkeerde rij voor de passport-check staan en kwam ik tien minuten voor het sluiten van de gate in het departure-gedeelte. Mijn gate, D28, bevond zich vanzelfsprekend aan het uiterste eind van de hal waardoor ik me als een gek met mijn handbagage en laptop door Schiphol moest begeven. Sorry aan iedereen die ik heb geraakt met mijn tas! Ik had haast. Na een spannende tien minuten was ik nét op tijd bij de gate en kon ik mooi aansluiten in de rij. So far so good. Ik kon meteen mijn stoel in het vliegtuig vinden, wist zonder al te veel heisa mijn handbagage in de daarvoor bestemde ruimte te plaatsen (nogmaals, sorry aan iedereen die ik heb geraakt met mijn tas! Hij was zwaar) en plofte neer in mijn stoel. Toen pas had ik tijd om na te denken over waar ik mee bezig was. Terwijl ik keek naar de kaartjes en briefjes van vriendinnen die ik 'pas in het vliegtuig mocht openen!', spookte er een hardnekkige gedachte door mijn hoofd. Wáárom, wáárom, wáárom. 

Ik zal jullie de kleine details besparen (ik stond een half uur te wachten bij de bagage-reclaim van de vlucht uit Denemarken; ik moest mijn bril opdoen om te zien dat de Middlesex mensen achter me stonden; ik heb 15 blauwe plekken op mijn benen omdat het handvat van mijn koffer stuk was en ik twee kilometer lang 23,4 kg achter me aan heb gesleept) en meteen vertellen dat alles goed gaat. Foto's volgen.

21:11

Op het moment van schrijven zit ik aan de keukentafel in onze vreselijk slecht verlichte keuken, met mijn nieuwe bestie hier in huis: Anastasia. Ze komt oorspronkelijk van Cyprus, studeert sportennogietswatiknietkonverstaan, praat in !!!! en danst graag op de keukentafel (zie foto). Na een half uur samen meezingen met Katy Perry vraagt ze of ik iets traditioneels uit Nederland wil laten horen. Ja, natuurlijk wil ik dat. BAM! Twee seconden later dansen we de tango op Bloed, Zweet en Tranen. André valt duidelijk in de smaak. Nu is het haar beurt en ze zet zonder aarzelen de sirtaki op. 'Oh, but I know this!'  roep ik uit en BAM! we dansen de sirtaki. Vijftien minuten en zeven andere Griekse volksliederen later volg ik haar niet meer en laat ik haar in haar eentje door de keuken springen. Totdat ze plots gaat zitten: 'Oh, wait!! My favourite!!!!' 

Zenuwachtig wacht ik op wat komen gaat en ik doe snel een schietgebedje opdat de andere huisgenoten nog even wachten met thuiskomen. Ik hoef geen verpletterende eerste indruk te maken, maar wil liever ook niet bekendstaan als 'het meisje dat de sirtaki danste op de keukentafel'. Op dag 1. 

Naast me uit Anastasia een verrukte kreet en er klinkt een bekende tune door de keuken. Ze stuitert!!!!! door de keuken en haar totale gebrek aan schaamte (en zangtalent, sorry) doet mij het idee van een beschaafde eerste indruk maken vergeten en voor ik het weet sta ik naast haar op de keukentafel, zwaai ik mijn haren van links naar rechts en als vanzelf doen mijn handen en heupen het dansje: 


asereje ja deje
tejebe tude jebere
seiunouba majabi an de
bugui an de buididipi

Google maar als dit niet genoeg is. We worden allebei even enthousiast en om de beurt zetten we een knalhit op. Greased Lightning! Single Ladies! California Girls! Onze repertoire kent geen grenzen. Dan klik ik naast de volgende video en zet ik per ongeluk James Blunt op. Zelfs zijn ballade kan Anastasia niet stoppen. Ze pakt een bezem en brengt me een serenade, in gebroken Engels maar vol overtuiging. Hoe lief! Maar ook een beetje vermoeiend, dus ik doe what needs to be done: ik zet de muziek uit. Het werkt! Als bij toverslag gaat Anastasia weer achter haar laptop zitten en we pakken ons gesprek weer op. Kitchen party 1 is geschiedenis.



Donderdag 27 september, 14:16

Mam! Ze hebben hier echt
carrot cake in de schappen! 

Ik ben inmiddels twee dagen verder en begin me wat te ontspannen. Er komt héél véél informatie op je af als exchange student, maar de mensen hier zijn pijnlijk vriendelijk en je hebt genoeg tijd voor alles. Ik kan dus met gepaste trots zeggen dat ik Brent Cross al heb gezien (UK's largest mall) en de plaatselijke Tesco heb ontdekt.
De universiteit is heel mooi: groot, licht en modern en overal zwermen student helpers in rode t-shirts om je heen die constant vragen of je 'fine' bent en of alles 'okay' is. Ik heb de mensen van het student magazine al gesproken en het lijkt hen 'brilliant' en 'absolutely fantastic' om me erbij te hebben. Wat wil ik nog meer?!

Ik heb ondertussen de rest van mijn huisgenoten ook ontmoet en het lijkt erop dat we een girls-only huis hebben. Stuk voor stuk aardige meiden, en heel belangrijk: ze zijn allemaal caffeïne-addict dus we gaan een koffiezetapparaat kopen. En naar de IKEA. En naar de flea markets om schattige theekopjes te kopen. Ik voel een kitchen party 2.0 aankomen...

Vanmiddag is mijn eerste vrije middag en dus pakken Marlies en ik zo de metro naar Hendon Station, alwaar we Ryan (uit Florida, yahh) en zijn vrienden ontmoeten om naar Londen te gaan. AAHH!! Ik post dit nu dus maar vast, want ik ben er vrij zeker van dat ik straks onder een minicab/double-decker bus terecht kom. 

Groetjes uit Londen! Jullie foto's hangen hier hier al. 

p.s.: mijn adres volgt snel! Ik weet nog niet precies welke postcode mijn blok heeft..

Time to say goodbye

Vanavond is mijn laatste avond thuis en we zijn met z'n vijven bij elkaar. Het is als vanouds gezellig: mijn broertje pingelt wat op de piano (nocturne in e!), mijn vader zit achter zijn computer iets te downloaden voor op mijn laptop, mijn zus zingt opera vanuit de badkamer en mijn moeder roept vanuit de keuken of we 'Fristi of Chocomel mee willen in de auto morgen??!'. Ik heb ondertussen mijn koffers gepakt en mijn kamer zo goed mogelijk opgeruimd - dat wil zeggen, ik hoop dat mijn moeder niet onder mijn bed kijkt. 

Bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes en cadeautjes! Ik ga nu, als goede afsluiting, de Pfaffs kijken. Dag Nederland!!

Oké, dus. Volgens mij heb ik nu álles geregeld. Vlucht geboekt (koffer van slechts 23 (!) kg incl.): check; wooncontract ondertekend: check; aangemeld op facebookpagina van grootste shopping mall in de UK: check; eerste datum van de mega uitverkoop in agenda genoteerd: check (2 oktober). 

Aangemeld voor eerste feest? CHECK. 

De komende twee weken heb ik dus genoeg tijd voor mijn afscheidstournee langs geliefden en tussen de stedentripjes door kan ik lekker op mijn lauweren rusten bij pa&ma, die nog maar twee weken van mijn fysieke aanwezigheid kunnen genieten (?) en mij nu nog graag in de watten leggen. Nu het nog kan. Zo voelt het dus om al je zaken op orde te hebben! Wat ontspannen...

Trouwens! Nu ik eraan denk. Ik moet nog een fotocamera kopen. En wat bankzaken regelen, oh - en m'n verzekeringspasje opzoeken. En..me uitschrijven uit Utrecht, en bedenken hoe ik al mijn spullen tot 23 kg kan laten krimpen, en en en....